Citytrip Malaga

Geschreven door Lien.

Wij zijn Thomas en Lien, 2 actieve rolstoelgebruikers. De meeste verplaatsingen doen we met een freewheel (ons 5de wiel).  We reisden met z'n twee naar Malaga.

Appartement

We logeren in Olé Malaga, een appartementsblok dat volgens booking.com toegankelijk is. We nemen het voor waar, en het is inderdaad gelukt… maar toegankelijk is toch wel een heel groot woord. Het start met een code (hangt hoog), een trapje, en een deur met pomp (smalle deur, maar bestaat uit 2 helften misschien kan je de tweede helft ook openen?). Daarna volgt een steile helling om 3 treden te overbruggen. Daarna is er een lift die we tot aan de eerste verdieping moeten nemen. En dan opnieuw een codekluisje waaruit we de sleutels nemen. We kunnen vlot de kamer binnen en raken vlot tot bij het bed en nipt naast de zetel tot in de keuken. Door de badkamerdeur kan enkel Thomas’ rolstoel. De douche is ruim, maar met een erg hoge opstap. We vragen de eerste avond, nog een stoel voor in de douche, we krijgen geen antwoord op ons berichtje, maar als we de volgende dag van onze uitstap toekomen staat er een tabouret! Smal tweepersoonsbed, maar wel goede hoofdkussens en niet te hard.  Zeer klein terrasje met grote overstap, ik weet niet of er een stoel op kan staan. Rustig appartement, maar langs een drukke straat (die je ook hoort). Luiken enkel te sluiten door een voet op het terras te zetten.

De stad

Restaurant Kraken, in onze reisgids aanbevolen voor de tapas. We eten er inderdaad lekker. Ze lijken 2 restaurants op hetzelfde plein te hebben, en de vriendelijke ober vertelt ons dat het tweede restaurant ruim toegankelijk toilet heeft (niet getest).

We eten ook eens in DIESTRO Tapas y Paellas, op zoek naar een restaurant met goede review, het is er inderdaad lekker. We raken er ook zonder drempel binnen. Ze laten ons wel helemaal achteraan in de zaak zitten, en daarvoor is de doorgang tussen de tafeltjes hier en daar toch maar nipt, er moet zelfs iemand rechtstaan. Ik ga niet op zoek naar het toilet en weet dus ook niets over de toegankelijkheid ervan.

Toegankelijke toiletten: deze vinden we in deze stad opvallend vlot, onder andere in Muealla Uno, hier druk je op een bel, waarna de deur gedeblokkeerd wordt.  Maar ook bvb in de ondergrondse parking nabij de toeristische dienst (Plaza la Marina). Hier hebben de deuren precies een cijfercode, maar volgens mij kan je ze toch gewoon zelf openen en sluiten (bij ons was er toevallig een werknemer in de buurt).  Maar ook bijvoorbeeld in het gebouw van de foodmarket bij Plaza de Merced.

In de luchthaven van Malaga ga ik voordat we naar de taxi gaan (dus vlak bij de uitgang van het gebouw) nog snel even naar het toilet. In het toilet zie ik een handi-move tillift en een opgeklapte verzorgingstafel voor volwassenen.

We nemen bus 35 (Chauffeur haalt met de glimlach de helling uit) naar het Gibralfaro, maar daar aangekomen worden we afgeraden om er binnen te gaan, we kunnen er enkel een museum en de drinkgelegenheid bezoeken, begrijp ik. We dalen af naar het uitkijkpunt, en zijn daar ook niet erg onder de indruk. Daar het best nog wel wat wachten op de bus is, vatten we de afdaling te voet aan. We rollen zo helemaal door tot bij het Alcazaba. De eerste delen zijn de steilste. Zonder 5de wiel was ik hier zeker niet aan begonnen. Maar we arriveren bij het Alcazaba voordat voordat de bus ons opgepikt zou hebben! In het Alcazaba betalen we 3 euro inkom (verminderd tarief). We kunnen zonder tredes eigenlijk enkel een blik op een binnenplein werpen. Met enkele kleine afgeronde tredes van 5-7 cm (?) kunnen we nog enkele zijruimtes binnen wandelen. Maar eigenlijk is het erg teleurstellend. We zijn hier in Malaga op het vlak van toegankelijkheid al zodanig verwend, dat we het heel vreemd vinden dat er hier geen los hellinkje bij die tredes ligt…

Ik zie daar dat het combiticket van Gibralfaro en Alcazaba samen ons 5 euro per persoon gekost zou hebben. Mocht ik het opnieuw doen, zou ik ofwel voor beide betalen, ofwel geen van beide doen.

La Recova: volgens onze reisgids moeten we hier gaan ontbijten. Je hoeft er niet te kiezen, iedereen krijgt een stuk van een eierdoos, met daarin 6-8 verschillende smaakjes van confituur en een soort honing tot een soort vleessla en een soort americain,…  en dit met een dikke toast bij en een kop koffie of thee. We betalen 3,4 euro per persoon.  (niet meer de 2,5 die internet ons vertelde  maar goed, het blijft meer dan waard). Ook hier kunnen we zonder drempel binnen en raken we vlot bij een zitplaats. Ruim is echter zeker het juiste woord niet. We gaan niet op zoek naar het toilet, ik kan je dus ook niet vertellen of het toegankelijk is.

Mercado Cental de Atrazenas: hier kunnen we vlot binnen, en is alles ook ruim zoals verwacht.

Plaza la Merced, we lopen over de plaza, maar gaan ook op zoek naar de foodmarket er vlakbij (in een vlot toegankelijk gebouw). Maar we zijn wat teleurgesteld. Wij zijn er rond en kort na de middag en er zijn maar zeer weinig kraampjes open.

We maken trouwens een foutje… de massage in de Arabische baden deed deugd… Maar dit hadden we beter NA onze wandeling naar Pedregalejo en El Pala gedaan, want dan hadden onze schouders daar veel meer deugd van gehad   Deze wandeling is trouwens mooi vlak. Ze zijn wel een heel stuk aan het werk momenteel (maart 2026), waardoor we soms achter de gebouwen lopen en een stukje kust missen. Eén keer rijden we ons vast in de keien, maar binnen de paar seconden kregen we hulp van een voorbijganger. Zelfs deze tijdelijke paden (door de werken) zijn opvallend goed voorzien voor wie niet goed te been is. We arriveren net te vroeg, want de restaurants gaan maar om 13u open. Dus geen sardines gebakken op de plaatselijke boot-barbecue’s.

Wist je trouwens dat de ondergrond van het historische centrum van Malaga bijna volledig in marmeren stenen is?  Het is bovendien een heel vlakke stad! Een paradijs voor rolstoelgebruikers! Pas wanneer Thomas eens zonder 5de wiel op stap is, merken we dat de marmeren stenen, toch niet overal perfect gelijk liggen, en je toch nog moet opletten om niet met je voorwieltjes te blijven steken.  Maar geen vergelijk met de Brugse kasseien die wij beter kennen.

Kathedraal van Malaga. Begint met een heel opvallende helling, ernaast ligt een simpel hellinkje in de gewone straatstenen… vreemde keuze… We gaan de Kathedraal niet binnen.

Picasso-museum. Hier mogen wij gratis binnen en hier hadden ze zeker inkom mogen aanrekenen. We wandelen de wachtrij voorbij, en spreken de bewaker aan de ingang aan, die roept onmiddellijk iemand op die ons naar de drempelloze ingang begeleidt. Er is een lift, een aangepast toilet, … eigenlijk zijn er slechts enkele zaken die je minder goed kan zien (bijvoorbeeld zijn schetsenboeken) omdat die iets te hoog liggen.

Arabische baden: Hammam Al Andalus. Opgelet, er zijn meerdere Arabische baden in de stad! Wij boekten deze en navigeerden bijna naar de verkeerde  Om het gebouw binnen te gaan is er een zeer steil hellinkje van 15 cm hoog… Met een beetje hulp en welwillendheid moet dit lukken. Daarna aanmelden, en doorschuiven via een helling. De heren omkleedruimte is op dit niveau. Thomas mag zich dan ook gewoon bij de andere omkleden en zijn kledij in een locker opbergen. De damesomkleedruimte is op -1, ik word echter met de lift ook naar -1 gebracht, maar krijg een privé omkleedruimte met toilet, en inloopdouche. Er staat wel geen douchestoel. Eigenlijk hadden we met onze 2 kleine rolstoelen, wel samen in deze ruimte binnen gekund, maar dat schatten zij anders in. De Hamman zelf bevindt zich op 2 niveaus, eentje met de massagetafels (die zijn hoog, maar ik krijg een trapje om erop te kruipen. Ze zijn volgens mij niet in hoogte verstelbaar), de Arabische thee en een warm bad. De andere verdieping heeft dan het koude bad, een warm bad, het heet bad, en een stoomkamer (ook rolstoeltoegankelijk). De baden liggen met uitzondering van het koude bad verzonken in de grond (zoals een klassiek zwembad), de tredes zijn van steen, en zijn in het water, er zijn geen leuningen.  De koude baden zijn enkel bereikbaar via een trede, waarna je nog over de hoge badrand moet stappen. Wie gelooft mij als ik zeg dat dat de reden is waarom ik enkel mijn voeten en onderarmen in het koude bad onderdompelde?

P.S.: Dit reisverslag over Malaga (elekterische rolstoelgebruiker) had ik graag voor onze reis kunnen lezen: https://torihunter.blog/wheelchair-accessible-malaga/