Gezinsvakantie in Valkenburg

Deze Paasvakantie nemen we een dichtbij-huis vakantie.  We gaan naar Valkenburg (aan de Geul) in Zuid-Limburg (Nederland). Wij zijn Thomas en Lien, beiden actief rolstoelgebruikers, en onze kinderen Ina (13 jaar) en Jona (8 jaar).

Hotel

We logeren in het Parkhotel in Valkenburg. Goedkoop is het niet, maar het ligt op de rand van het centrum en het zou voldoende toegankelijk zijn.

Bij aankomst staat de parking bomvol. De hele parking ligt ook hellend, dus zomaar wat verder parkeren zien we niet zitten. We melden ons probleem, en mogen door de paaltjes naast de inkom van het hotel parkeren! Deze faciliteit benutten we de hele reis!  Zo staan we op de tweede verdieping geparkeerd, en dat is ook waar onze kamer is.

We vroegen een kamer zonder trappen of treden, met overal een doorgang van minstens 70 cm en een bad. En die kregen we ook. Een ruime familiekamer! De badkamerdeur sluiten als we met de rolstoel binnen zijn, zou puzzelwerk geweest zijn, maar voor ons hoeft het niet.  De rolstoel raakte niet tot naast het bad maar voor ons voldeed de kamer helemaal aan onze verwachtingen. De bedden staan trouwens los, je kan dus de kamer gerust nog een beetje verbouwen, om vlotter tot bij de badkamer te raken (maar bij de badkamer zelf kan je dus je rolstoel gewoon in de deuropening laten staan.  Je kan dan van in je rolstoel aan de lavabo, en rechts van je is het toilet.)  Opvallend is dat er in iedere deuropening in het gebouw een entre-porte is.  Meerdere deuren: kamerdeur, deur naar het zwembad, deur naar de sauna,… open je met je kamerkaart. Deze hou je gewoon tegen een plaatje, en dan kan je je deur openen.
Op onze verdieping kan je naar de sauna. Alles vlak. De infrarood is gewoon in de open ruimte, op een bankje (je kan met je rolstoel tot bij het bankje, zonder drempel). 
De stoomcabine (aansteken met vrij hoge drukknop) is ook zonder drempel, ik heb met mijn rolstoel maar enkele centimeters reserve door de deuropening. Bij de droge sauna heb ik iets meer ruimte. Ook daar is geen drempel.

Van de sauna kan je met de lift (zelfde lift, maar liftdeur aan de andere kant, dan voor andere verplaatsingen in het gebouw) naar het zwembad op verdieping 1.  Je gaat met stenen treden in het zwembad, of in het bubbelbad. Het zwembad is 1m40 diep. De knop van het bubbelbad is vlot bereikbaar als je in je rolstoel zit (dus niet vanuit het bubbelbad).  

Het ontbijtbuffet: zoals gebruikelijk is alles wat hoog. Zeker het beleg is moeilijk bereikbaar, voor ons lukt het, maar ik weet zeker dat ze ook met de glimlach helpen. Naast het uitgebreide buffet staat er ook iemand met live-cooking. Daar bestel je een omelet, een spiegelei, of een pannenkoek! Heel leuk.

De tafeltjes in de ontbijtruimte vinden wij niet ideaal met de rolstoel. De poten staan zo dat de tafel moeilijk onder-rijdbaar is.  

We eten ook eens in het hotel, en daar hebben we wel een vlot onderrijdbare tafel. Ook in de bar lukt het goed.  Mensen met honden eten hoe dan ook in het bar-gedeelte, merkt Thomas op.

Naar het stadje

Het vlotste lukt dit door met de lift naar 0 te gaan (linker knop in de lift) en daar het gebouw te verlaten. Dan is er 1 korte steile helling naar beneden en ben je op straatniveau.  Ik ben dankbaar voor de duwtjes van onze kinderen om in het terugkeren terug bij het hotel te raken, want alleen was het toch wel heel steil. De rest van de route tot in het centrum ligt vlak.

Vuursteenmijn

Hier wandelen we gewoon heen, de weg gaat licht naar beneden, maar op de terugweg merken we dat het echt niet zo hellend is! Er staan bordjes langs de rand van de weg met uitleg. Voor ons is het pad voldoende breed, maar ik denk nipt met een brede rolstoel.  

Thomas en Jona bij de vuursteenmijn.

Grottentocht Valkenburg

Dit zou een humoristische tocht door één van de mergelgrotten moeten zijn. Je parkeert (5 euro) tegenover de steenkoolmijn.  Ook dit is eigenlijk op wandelafstand van het hotel, maar met zo’n hellingsgraad, is het voor ons zelfs geen overweging om te voet te gaan.  De grottentocht is relatief kort en dat maakt (in combinatie met het feit dat de kinderen ook betrokken worden) dat ook Jona tot het einde rustig kan blijven. Tussenin durft hij zelfs een vraag stellen. Ik denk dat dit voor allemaal een fijne ervaring was.  Deze tocht deden wij met ons 5de wiel (freewheel)
Deze grot blijkt trouwens zo vlak te zijn, doordat de Duitsers tijdens de tweede wereldoorlog er een munitiedepot aanlegden.  Zij goten er beton. Als ik hierop een allusie maak in de toeristische dienst dat dat blijkbaar dankzij de Duitsers toegankelijk is, kunnen ze mijn grapje precies maar moeilijk smaken…  Enkele dagen na het effectief in gebruik nemen van de groeve, werd Valkenburg trouwens bevrijd…

Stoeltjeslift en rodelbaan

Vlakbij ons hotel is de stoeltjeslift. Deze nemen we tot boven (ze helpen met plezier voor het in-en uitstappen), en boven voorzien ze een rolstoel voor één van ons beiden!  Deze rolstoel is nu niet spectaculair goed, maar het is wel super dat ze dat zomaar hebben. Om naar de rodelbaan te gaan is het steil bergaf. Onze kinderen doen de rodelbaan enkele keren…  en genieten.  Voor rolstoelgebruikers die willen proberen… Je doet een trede, en daarna een trap (ik gok 10 treden), daarna kom je in de wachtrij.
’t was wel even spannend.  Tot 9 jaar moet je door een volwassene vergezeld worden… We dachten onze Jona eerst een ritje met Ina te laten maken, en daarna nog eens alleen… Maar ze werden niet samen toegelaten… Ina vertrok, en Jona kwam met tranen terug (had geen jeton). Ik ging mee, en zei dat ik gedacht had dat ze samen mochten gaan… Ah, is hij nog geen 9?  Dan moet hij door een volwassene vergezeld worden…  Lap, dat meen je niet! Gelukkig is onze Jona erg groot en werd zijn 8 jaar uiteindelijk door de vingers gezien!

Voor de kinderen was dit de topactiviteit van de vakantie. Ik ben apetrots op onze Jona: op dag 1 was hij rotsvast overtuigd de stoeltjeslift niet te nemen (hoogtevrees), en plots besliste hij het toch te doen! 

Steenkoolmijn Valkenburg

Deze bezoeken we enkele dagen later.  Ook deze rondleiding is rolstoeltoegankelijk (op een bepaald punt wel via een omweg).  Achteraf bekeken had mijn 5de wiel hier wel een meerwaarde geweest. Een stuk van de grot lijken er immers tussen de mergelgrond ronde kasseien te zitten, en dat is wel vervelend.
Ik had me hier onvoldoende ingelezen.  Dit is geen echte steenkoolmijn, maar een mergelgroeve, waarin ze een museum maakten…  Onze gids is een geschiedkundige, die een boek schreef over de mijnen.  Hij vertelt best wel interessante zaken, maar slaagt er niet in onze Jona te betrekken, wat maakt dat die het echt heel lang en saai vindt.  

Geulpark

Ook het geulpark is vlot te voet bereiken, via de vlakke weg.  Het park zelf is leuk wandelen, hier en daar wel met een hellinkje, maar al bij al valt dat zeker mee.  Om er te gaan wandelen vond ik mijn vijfde wiel wel een meerwaarde.
In het park ligt Bij de Koetshoes, een taverne met speelplein (of speelplein zonder taverne kan ook).  Jona vind het er best wel leuk.  We gaan er ook eens lunchen, en Thomas besluit dat dit 12-uurtje (zo heet ons soepje, met kroket, brood, en uitsmijter) zijn lekkerste maaltijd op deze vakantie is. De eetcultuur is hier dan ook niet zo indrukwekkend!

Op ontdekking

Deze trappen moesten ze proberen, en een foto van het uitzicht voor mama nemen... Boven bleek  er alleen een toegangsweg te zijn... 

Op mijn verlanglijstje blijft Elisabeth Mysterie staan, een soort stadsspel, maar we letten niet goed op, en kunnen dat op onze laatste dag blijkbaar niet boeken.

Als je het mij vraagt is Valkenburg heel toegankelijk voor rolstoelgebruikers.  Op hun toeristische info staat bovendien bij elke activiteit of het mogelijk is met de rolstoel, of bijvoorbeeld ‘er zijn geen speciale voorzieningen voor rolstoelgebruikers’. In dat laatste geval weet je het natuurlijk nog niet! Maar het feit dat er aandacht aan gegeven wordt, is super!  Samen met Ina loop ik nog enkele winkeltjes binnen, achteraf bekeken gaat dat opvallend vlot.